Krzysztof, Malika i Kinga z Love is Blind Polska. Dlaczego zdrada nie zawsze kończy relację?

Kiedy w „Love is Blind Polska” wyszło na jaw, że Krzysztof utrzymywał kontakt z Kingą mimo związku z Maliką, internet natychmiast wydał wyrok. Komentarze były pełne złości, rozczarowania i niedowierzania. Wielu widzów zadawało sobie jedno pytanie:

„Jak można zostać z kimś po czymś takim?”

To naturalna reakcja. Kiedy patrzymy z boku, decyzje wydają się proste. Jednak psychologia relacji pokazuje, że rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana.

Historia Krzysztofa, Maliki i Kingi poruszyła tak wiele osób właśnie dlatego, że dotyka doświadczeń znanych milionom ludzi: zdrady, utraty zaufania, nadziei na zmianę i trudności z odejściem z relacji.

Miłość nie wyłącza racjonalizacji

Jednym z najczęstszych błędów popełnianych przez obserwatorów jest założenie, że człowiek podejmuje decyzje wyłącznie racjonalnie.

Patrząc na historię Maliki, wiele osób mówiło:

„Ja odszedłbym natychmiast.”

Psychologia pokazuje jednak, że im więcej emocji, czasu i marzeń zainwestowaliśmy w relację, tym trudniej przyjąć do wiadomości, że mogła okazać się błędem.

To mechanizm znany jako efekt utopionych kosztów (sunk cost fallacy).

Jeżeli ktoś przez wiele miesięcy budował więź, planował wspólną przyszłość, angażował rodzinę i wyobrażał sobie dalsze życie razem, odejście oznacza nie tylko stratę partnera.

Oznacza także stratę wszystkich nadziei związanych z tą relacją.

Dlatego ludzie często zostają dłużej, niż sami wcześniej przypuszczali.

Zdrada rzadko zaczyna się od jednego wydarzenia

W internetowych dyskusjach zdrada często przedstawiana jest jako pojedynczy moment.

Psychologia relacji pokazuje jednak, że w wielu przypadkach jest to proces.

Część widzów odniosła wrażenie, że emocje związane z wyborem między Maliką i Kingą nie zakończyły się definitywnie na etapie rozmów w kapsułach. Niezależnie od tego, jak ocenimy zachowania uczestników, historia ta pokazuje ważny mechanizm obecny w wielu relacjach.

Większość kryzysów nie zaczyna się od jednego wydarzenia.

Zaczyna się od:

• pozostawiania sobie emocjonalnej furtki,
• utrzymywania niedomkniętych relacji,
• ukrywania części prawdy,
• przekraczania granic, które początkowo wydają się niewinne.

Dlatego terapeuci często zwracają uwagę, że zdrada emocjonalna zwykle rozpoczyna się dużo wcześniej niż zdrada fizyczna.

Dlaczego historia Krzysztofa, Maliki i Kingi tak mocno poruszyła widzów?

W mediach społecznościowych po emisji odcinków można było zauważyć coś ciekawego. Wiele komentarzy nie dotyczyło samego programu, ale osobistych doświadczeń widzów.

Pod postami pojawiały się wpisy osób, które pisały:

„Ja też kiedyś dałam drugą szansę po zdradzie.”

lub

„To przypomniało mi mój poprzedni związek.”

To pokazuje, że widzowie nie oglądali wyłącznie historii Krzysztofa, Maliki i Kingi. Bardzo często oglądali własne wspomnienia.

Psychologia nazywa to identyfikacją. Im bardziej przypominają nam się własne doświadczenia, tym silniejsze emocje wywołuje dana historia.

Dlatego jedni bronili Maliki.

Inni krytykowali Krzysztofa.

Jeszcze inni próbowali analizować zachowanie Kingi.

W rzeczywistości wiele z tych opinii mówiło nie tylko o uczestnikach programu, ale również o doświadczeniach osób komentujących.

Dlaczego tak łatwo przeoczyć czerwone flagi?

Po zakończeniu programu wielu widzów twierdziło, że od początku widziało sygnały ostrzegawcze.

To bardzo interesujący mechanizm psychologiczny.

Kiedy znamy zakończenie historii, zaczyna nam się wydawać, że wszystko było oczywiste od samego początku.

Psychologowie nazywają to efektem pewności po fakcie (hindsight bias).

Po ujawnieniu zdrady wiele zachowań Krzysztofa zaczęło być interpretowanych jako sygnały ostrzegawcze.

Problem polega na tym, że w rzeczywistych relacjach sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

Kiedy jesteśmy zakochani:

• częściej usprawiedliwiamy zachowania partnera,
• ignorujemy niepokojące sygnały,
• skupiamy się na pozytywnych aspektach relacji,
• wierzymy, że problemy uda się rozwiązać.

To nie oznacza naiwności.

To oznacza, że nasz mózg próbuje chronić ważną dla nas więź.

Dlaczego internet tak szybko wybiera bohatera i winnego?

Po emisji odcinków ogromna część komentarzy koncentrowała się na znalezieniu osoby odpowiedzialnej za całą sytuację.

To bardzo ludzka reakcja.

Nasz mózg lubi proste historie:

• ktoś jest dobry,
• ktoś jest zły,
• ktoś jest ofiarą.

Takie myślenie daje poczucie porządku i bezpieczeństwa.

Problem polega na tym, że większość relacji nie działa w tak prosty sposób.

Ludzie popełniają błędy, ukrywają emocje, podejmują złe decyzje, a jednocześnie potrafią kochać, cierpieć i żałować swoich działań.

To właśnie dlatego historie relacyjne budzą tak wiele sporów. Są wystarczająco skomplikowane, by każdy widział w nich coś innego.

Dlaczego tak trudno odejść po zdradzie?

To pytanie pojawiało się najczęściej w komentarzach dotyczących Maliki.

Psychologia wskazuje kilka powodów.

Nadzieja

Człowiek nie zakochuje się wyłącznie w tym, kim partner jest dzisiaj.

Bardzo często zakochuje się również w tym, kim partner mógłby się stać.

Dlatego wiele osób zostaje w relacji mimo zranienia.

Nie dlatego, że nie widzą problemu.

Dlatego, że nadal wierzą w możliwość zmiany.

Przywiązanie

Nawet kiedy relacja staje się źródłem cierpienia, więź emocjonalna nie znika automatycznie.

Mózg nie potrafi wyłączyć uczuć jednym logicznym argumentem.

To dlatego wiele osób doświadcza wewnętrznego konfliktu:

„Wiem, że powinienem odejść.”

„Ale nadal kocham tę osobę.”

Lęk przed stratą

Dla części osób zakończenie relacji oznacza nie tylko utratę partnera.

Oznacza także:

• utratę wspólnych planów,
• poczucia bezpieczeństwa,
• marzeń o przyszłości,
• części własnej tożsamości.

Ten lęk bywa silniejszy niż samo cierpienie związane ze zdradą.

Czy po zdradzie można odbudować zaufanie?

Jednym z najczęściej wpisywanych w Google pytań związanych z tematyką zdrady jest:

„Czy po zdradzie można jeszcze zaufać?”

Psychologia odpowiada: czasami tak.

Ale wymaga to spełnienia kilku warunków.

Po pierwsze, osoba, która zdradziła, musi wziąć pełną odpowiedzialność za swoje zachowanie.

Po drugie, partner nie może być zmuszany do szybkiego wybaczenia.

Po trzecie, odbudowa zaufania wymaga czasu, konsekwencji i przejrzystości.

To właśnie dlatego wiele relacji nie rozpada się w dniu zdrady.

Znacznie częściej rozpadają się później, gdy okazuje się, że druga osoba nie jest gotowa odbudowywać utraconego zaufania.

Patrząc na historię Krzysztofa i Maliki, wielu widzów zadawało sobie pytanie:

„Czy ja byłbym w stanie zaufać ponownie?”

I być może właśnie dlatego ta historia wywołała tak wiele dyskusji.

Dlaczego tak chętnie oceniamy cudze związki?

Jednym z najbardziej fascynujących zjawisk wokół „Love is Blind Polska” jest skala zaangażowania widzów.

Ludzie analizują:

• wiadomości,
• rozmowy,
• spojrzenia,
• reakcje uczestników.

Często z ogromną pewnością oceniają, kto powinien zostać razem, a kto powinien się rozstać.

Paradoks polega na tym, że własne relacje oceniamy zwykle znacznie mniej stanowczo.

Dzieje się tak dlatego, że cudze związki oglądamy z dystansu.

Nie odczuwamy emocji, które przeżywają uczestnicy.

Nie jesteśmy przywiązani.

Nie boimy się utraty relacji.

To daje złudzenie pełnej jasności sytuacji.

W rzeczywistości większość ludzi zachowywałaby się zupełnie inaczej, gdyby podobna historia dotyczyła ich samych.

Historia, która poruszyła bardziej niż zdrada

Być może najbardziej poruszającym elementem całej historii nie była sama zdrada.

Było nim obserwowanie reakcji Maliki.

Wiele osób oglądających program nie widziało w niej uczestniczki reality show.

Widziało siebie.

Widziało własny związek.

Własne rozczarowanie.

Własną nadzieję.

Własne kolejne szanse dawane komuś, kto zawiódł.

To właśnie dlatego historia Krzysztofa, Maliki i Kingi wywołała tak silne emocje.

Nie dlatego, że wydarzyła się w programie Netflixa.

Dlatego, że wydarzyła się wcześniej w życiu bardzo wielu ludzi.

Historia podobna do tych, które spotykamy w gabinecie

Podobna sytuacja mogłaby wyglądać następująco.

Wyobraźmy sobie kobietę, która oglądając historię Maliki w „Love is Blind Polska”, coraz bardziej irytuje się jej decyzjami.

Mówi:

„Nie rozumiem, dlaczego ona daje mu kolejną szansę. Przecież po czymś takim powinno się odejść.”

W trakcie rozmowy okazuje się jednak, że kilka lat wcześniej sama przez długi czas próbowała odbudować relację po zdradzie partnera.

W pewnym momencie zatrzymuje się i mówi:

„Chyba dlatego tak mnie to zdenerwowało. Patrzyłam na nią i widziałam siebie.”

To doświadczenie nie jest rzadkie. W pracy terapeutycznej często spotykamy osoby, które bardzo emocjonalnie reagują na historie innych ludzi właśnie dlatego, że odnajdują w nich fragment własnej historii.

Czasami największe emocje budzą w nas nie te decyzje, których nie rozumiemy, ale te, które sami kiedyś podjęliśmy.

Najważniejsza lekcja płynąca z historii Krzysztofa, Maliki i Kingi

Największą wartością tej historii nie jest odpowiedź na pytanie, kto miał rację.

Znacznie ciekawsze jest pytanie:

„Dlaczego ta historia wywołała we mnie tak silne emocje?”

Dla jednej osoby będzie to wspomnienie własnej zdrady.

Dla innej przypomnienie relacji, w której zbyt długo ignorowała sygnały ostrzegawcze.

Dla jeszcze innej będzie to historia o nadziei, że człowiek może się zmienić.

Programy takie jak „Love is Blind Polska” przyciągają miliony widzów nie dlatego, że pokazują idealne związki.

Przyciągają dlatego, że pokazują emocje, które większość ludzi zna z własnego życia.

A kiedy widzimy własne doświadczenia na ekranie, bardzo trudno pozostać obojętnym.

Czy po zdradzie warto zostać?

Psychologia nie daje jednej odpowiedzi na pytanie, czy po zdradzie należy zostać, czy odejść. Każda relacja jest inna.

Kluczowe znaczenie ma jednak to, czy osoba, która dopuściła się zdrady:

• bierze odpowiedzialność za swoje działania,
• nie przerzuca winy na partnera,
• jest gotowa odbudowywać zaufanie,
• szanuje granice drugiej strony,
• konsekwentnie pokazuje zmianę w swoim zachowaniu.

Bez tych elementów odbudowa relacji jest bardzo trudna.

Historia Krzysztofa, Maliki i Kingi z „Love is Blind Polska” może być dla widzów okazją do zadania sobie ważniejszego pytania niż „kto miał rację?”.

Pytania:

„Jakie są moje granice w związku?”

„Po czym poznaję, że mogę komuś zaufać?”

„Co sprawiłoby, że zostałbym lub odeszła po podobnym doświadczeniu?”

To właśnie takie refleksje często okazują się cenniejsze niż sama odpowiedź na pytanie, co wydarzyło się w programie.